در این سرای بی کسی، کسی به در نمی زند

به دشت پرملال ما،پرنده پر نمیزند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمیکند

کسی به کوچه زار شب در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ کز شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذر گهیست پر ستم که اندرو به غیر غم

یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات

برو، که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر، بیفکنندم و سزاست

                              اگر نه بر درخت تر کسی تبر نمی زند